നിരാശയാല് നിറഞ്ഞ ജീവിതം മടുത്ത അയാള് അവസാനം മരിക്കാന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. മരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ദൈവത്തെ നേരില് കണ്ടു കുറച്ചു കാര്യങ്ങള് ചോദിക്കണം എന്നയാള് ആശിച്ചു. പക്ഷെ ദൈവത്തെ നേരില് കാണുവാന് കഴിയില്ല എന്ന സത്യം മനസിലാക്കിയപ്പോള് ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അയാള് പ്രകൃതിയില് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "ഹെ..സൃഷ്ട്ടാവേ.. നിന്നേ ധ്യാനിച്ച് എന്റെ മുന്നില് വരുത്താന് ഞാന് സൂഫിയോ, സന്യാസിയോ അല്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്നു കാണണം.. കുറച്ചു കാര്യങ്ങള് ചോദിക്കണം..എന്റെ ആഗ്രഹം സാധിപ്പിച്ചു തരുമോ?
അയാളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം പ്രകൃതിയില് അലയടിച്ചതല്ലാതെ വേറെ കാര്യമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. അയാള് നിരാലംബനായി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി.
രാത്രി, ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കണം എന്ന ചിന്തയുമായി കിടന്ന അയാള് നല്ല ഉറക്കമായി. അപ്പോള് വല്ലാത്ത ഒരു പ്രകാശം കണ്ണുകളില് വന്നടിച്ചു. ഇത്ര വേഗം നേരം പുലര്ന്നോ എന്ന് കരുതി അയാള് കണ്ണുകള് തുറക്കാന് ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ആ സൂര്യ പ്രഭയില് കണ്ണുകള് തുറക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരായിരം സൂര്യന് ഒന്നിച്ചു ഉദിച്ച പോലെ..
"വേണ്ട..നീ കണ്ണ് തുറക്കേണ്ട..കണ്ണ് തുറക്കാന് നിനക്ക് കഴിയില്ല.."
അത് കേട്ടപ്പോള് ഞെട്ടി വിറച്ചു കൊണ്ടു അയാള് ചോദിച്ചു:
അ...ആ.....ആരാ നിങ്ങള്..??
"പേടിക്കേണ്ട...നീ മനസ്സില് കാണുവാന് ഉദ്ദേശിച്ച ആള് തന്നെ..
അവന് അടറിയ ശബ്ദത്തില് വീണ്ടും ചോദിച്ചു...അ..അല്ല..ഇ..ഇതു ദൈവം തന്നെയാണോ?
"അതേ..എന്താണ് നിനക്ക് വേണ്ടത്..? "
"എന്റെ സൃഷ്ട്ടാവേ,,ലോകത്തില് എത്രയോ ബുദ്ധിമാന്മാരെയും ആരോഗ്യവാന്മാരെയും കൊടീശ്വരന്മാരെയും നല്ല സുഖജീവിതം നയിക്കുന്നവരെയും നീ സൃഷ്ട്ടിചിരിക്കുന്നു. എന്തെ എനിക്ക് മാത്രം നീ ഇതൊന്നും തന്നില്ല? ഞാനും നിന്റെ സൃഷ്ട്ടി തന്നെയല്ലേ..?? നിരാശ നിറഞ്ഞ എന്റെ ജീവിതം നീ കാണുന്നില്ലേ..!!
അയാള് പരാതിപ്പെട്ടു.
"നീ കണ്ണ് തുറന്നു പ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് സൂക്ഷ്മതയോടെ നോക്കൂ. വളരെ വ്യത്യസ്തമായി കൊണ്ടാണ് ഓരോ ശ്രിഷ്ട്ടിയെയും ഞാന് പടച്ചിരിക്കുന്നത്. ആകാശത്തിലൂടെ പറക്കുന്ന പറവകളെ മാത്രം നോക്കിയാല് പോര. നിന്റെ കാലിന്റെ അടിയിലൂടെ അരിച്ചു പോകുന്ന ഉറുമ്പിനെയും ശ്രദ്ധിക്കുക. എല്ലാം എന്റെ ശ്രിഷ്ട്ടികള്. ഉറുമ്പ് പറവയാകാന് ആശിച്ചാല് നടക്കുമോ? മനസ്സ് തുറന്നു ജീവിതത്തെ നോക്കി കാണുക. നിരാശനാകാതെ നീ മനസിന്റെ സഞ്ചിയില് എന്നെ കുറിച്ചുള്ള സ്മരണ എപ്പോഴും നിറച്ചു വെക്കുക. അപ്പോള് ജീവിതയാത്രയില് നിനക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പാഥേയം നീയറിയാതെ നിന്നേ തേടി വരും...
മറുത്തു ഒന്നു ചോദ്യം കൂടി ചോദിക്കാന് ഒരുങ്ങവേ ആ സൂര്യ പ്രഭ അപ്രത്യക്ഷമായി. അയാള് വിയര്ത്തു കുളിച്ചു ഉറക്കത്തില് നിന്നു ഞാട്ടിയുണര്ന്നു. താന് കണ്ടത് സ്വപ്നം തന്നെയാണോ എന്ന് അയാള്ക്ക് വിശ്വസിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. അയാള് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു വാതില് തുറക്കുമ്പോള് അകലെ നിന്നു പ്രപഞ്ച നാഥന്റെ സ്തുതി ഗീതങ്ങളുമായി സുബഹി ബാങ്ക് അയാളുടെ കാതുകളില് ചൊല്ലി... അള്ളാഹു അക്ബര്*... അള്ളാഹു അക്ബര്*...
അയാള് പ്രകൃതിയിലേക്ക് നോക്കി. വിടരാന് വെമ്പി നില്ക്കുന്ന പൊന് പുലരി. ചെറിയ കുളിര് കാറ്റില് മരങ്ങള് മെല്ലെ ആടുന്നു. കൂടെ കിളികളുടെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങള്..എന്ത് രസം! പതിവില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേക നിര്വൃതി അയാളില് അനുഭവപ്പെട്ടു. പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യാശ. ഉന്മേഷ വദനനായി കൊണ്ടു ആ പുലരിയിലേക്ക് അയാള് പതുക്കെ ഇറങ്ങി നടന്നു...
(അള്ളാഹു അക്ബര് = ദൈവമാണ് വലിയവന്)
